Vandaag moesten we afwachten of alle papieren op tijd in orde kwamen.

En om 13.15 uur kwamen de directrice van het adoptiecentrum met de pleegmoeder en Monika (tolk) bij ons langs. Alles was gelukt. De uittreksels, de legalisatie van de rechtbankuitspraak in de provinciale rechtbank te Bielsko-Biala en de geboorteakte. De benodigde papieren voor de ambassade zijn richting de vertaler gefaxt, en hij zal die vertaling weer doorsturen naar onze contactpersoon in Warschau.

De directrice van het adoptiebureau had ook nog een engeltje gekocht voor ons. Volgens haar is dat iets uit de omgeving van waar we zitten, en zal het bescherming bieden voor ons gezin. Ze wenste ons een goede reis en vertrok na zo’n 20 minuten alweer.

Vrijdagochtend gaan wij dus in alle vroegte (04.00 uur) richting Warschau rijden om daar de boel weer te laten legaliseren en het noodpaspoort te regelen. We moeten nu zelf alleen nog morgen de ambassade even bellen om te vertellen dat wij daar vrijdag zullen zijn met de benodigde documenten.

Een hele opluchting dat nu bijna alles geregeld en geheel officieel is. En vooral dat Nederland weer in zicht gaat komen. We missen ons huis, de katten en jullie allemaal behoorlijk.

Voor zover het er nu uitziet zullen we volgende week dus thuis zijn, joepie!

Dan kan Matz eindelijk gaan wennen aan zijn nieuwe huis en omgeving. Aan ons is hij al aardig gewend intussen. Dat gaat allemaal prima en we hebben geen moeilijke of enorm lastige momenten met hem gehad gelukkig. We zijn alleen benieuwd hoe hij het binnenkort in de auto gaat uithouden want we zijn nog zo’n 1600 km van huis af en dat is zelfs voor ons een aardige zit.

Ons plan is in ieder geval om in 2 dagen naar huis te rijden en te overnachten in Duitsland. Wel zo relaxed voor ons allemaal.

Vanmiddag om 16.30 uur kwamen de pleegmoeder en haar man en Monika weer langs omdat ze nu nog maar kort van Matz kunnen genieten en dat ook zo vaak mogelijk willen doen. Ze hebben het heel moeilijk om afscheid van Matz te nemen en bij elk bezoek komen er meer traantjes. Wij hebben gelukkig wel een goede band met ze opgebouwd en hun verzekerd van het feit dat we ze zullen blijven mailen en foto’s blijven sturen. Voor Matz hebben ze een grote knuffelbeer meegenomen en een mooi prentenboek met verhaaltjes (in het Pools). Omdat we morgen nog de hele dag hier zijn en hun dochter vandaag terug zou komen uit Engeland bleven ze niet zo lang. Al hadden ze wel het idee Matz vandaag voor het laatst te kunnen zien. We hebben hen morgenmiddag weer uitgenodigd zodat ze wat langer dan vandaag afscheid kunnen nemen van hun “Mateusz”. Hier waren ze natuurlijk dolgelukkig mee en de tranen vloeide weer volop.

Wij hebben morgen niet veel meer te doen dan al onze spullen bij elkaar te rapen en de auto vol te proppen voor de reis naar Warschau. Misschien nog wat laatste boodschapjes voor onderweg halen en op tijd naar bed want vrijdag gaat de wekker hier om 03.00 uur.

Grazyna, de contactpersoon van de eerste reis belde ook nog even om wat antwoorden te geven op het smsje (van ruim een week geleden) van Eva. We hadden haar daarna al gesproken en intussen is alles dus ook al geregeld. We hebben haar aangegeven hoe het er nu voorstaat en ze wenste ons veel succes met de laatste loodjes.

Het was dus een spannende dag voor ons vandaag met een goede afloop. Bovendien was het ook weer ruim 33 graden en weer heerlijk zomers, kortom een heerlijk dagje voor ons dus.

Het einde van de procedure begint in zicht te komen en we houden jullie natuurlijk zoveel mogelijk op de hoogte.  We weten alleen niet of we in Warschau gemakkelijk kunnen internetten op de plekken waar we moeten zijn dus of we dan nog updaten is even de vraag.

André heeft vandaag met de huisbaas hier gesproken en gevraagd of hij een rekening wilde maken van ons verblijf. Tevens heeft hij gevraagd wat we met de sleutel moeten doen aangezien wij die huisbaas niet om 04.00 uur uit zijn bed willen trommelen om de sleutel in te leveren. De oplossing was simpel, we moeten de sleutel gewoon in de deur doen, diefstal kennen ze hier blijkbaar nog niet.

Meer hoeven we hier dus niet meer te regelen en daar zijn we heel merg blij mee.

André, Eva en Matz